İki gruba ayrılan oyuncuların çevgânla gûy’u, rakip takımın kalesinden geçirmeye çalıştığı oyunda bunu başaran taraf, galip sayılır. Klasik Türk edebiyatı şairleri, gündelik hayata dair pek çok hususu edebî zemine taşıdıkları gibi bu oyuna da bigâne kalmamışlar, çevgân oyununu farklı boyutlarıyla renkli tablolar hâlinde şiirlerine taşımışlardır. Bunun yanında Gûy u Çevgân ismiyle mesneviler yazılmış, tasavvufi semboller oluşturulmuştur.
Özellikle çevgân adı verilen sopanın uzunluğu, ucunun kıvrımlı olması, bununla topa vurulması; gûy adı verilen topun yuvarlaklığı, yerde yuvarlanması, dönmesi, boyutu; oyunun oynandığı alan; binek ve binici; takımların mücadeleleri şairler için ilham kaynağı olmuş, bu yolla renkli çağrışımlar oluşturulmuştur.
Bu bildiride divanlardan hareketle klasik şiirde çevgân oyununun ele alınış biçimi, hangi kavramlarla ilişkilendirildiği üzerinde durulacaktır.
Selcuk, B. “Klasik Türk Şiirinde Renkli Bir Oyun: Çevgân”1st International Scientific Researches Congress Humanity and Social Sciences, MADRID IBAD-2016, 1859-1873.
Tam metin için tıklayınız.